شخصیت رسول الله خود محور وحدت است
55 بازدید
تاریخ ارائه : 1/7/2015 10:32:00 AM
موضوع: ادیان و مذاهب

نگاه به گذر تاریخ و تجربه ی پیشینیان و گذشتگان به ویژه ایام شکوفایی ادیان الهی قبل از اسلامی می‌تواند این گذاره ی تجربی را به مخاطبان القا کند که تنها راه و سعادت هر قوم و گروهی در گرو وحدت و انسجام واقعی آنان بود. در واقع میان هر گروهی آرای مختلفی وجود دارد اما گروهی می‌تواند موفق باشد که از انسجام قوی تری برخوردار باشد. در این نوشتار به بررسی این انسجام در قالب هفته ی وحدت می‌پردازیم.

*شخصت رسول الله (ص)، شخیصت وحدت آفرین
یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های تاریخ جهان بلکه بالاترین شخصیت جهان از هر نوع کمال و صفت حسنه ای، شخصیت بی نظیر و بی بدیل حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم است که خدای متعال از او با نام اسوه ی حسنه نام می‌برد.

نگاه به چنین شخصیتی و برداشت دقیق و حقیقی از دستورات او می‌تواند موجب سعادت هر امت و گروهی باشد. مسلمین که عاشقانه چه از مذاهب اربعه اهل سنت و چه از گروه‌های مختلف مذهب شیعی به این رسول الهی عشق می‌ورزند و هنوز پس از گذشت ۱۴ قرن از ولادت این پیامبر الهی با شنیدن نام او مدهوش شده و در برابر هتاکان به این انسان الهی حاضرند جان و مال خود را فدا کنند، یقیناً می‌تواند موجب ستون خیمه ی اقتدار اسلامی و انسجام واقعی گردد.

بر همین اساس باید اذعان داشت، توجه به گفتار و روش پیامبر در مواجهه با برادر دینی، درس‌ها و ازخودگذشتگی‌های فراوان ایشان در مسائل مختلف همه و همه این را می‌رساند که شخصیتی همچون رسول الله می‌تواند بهترین الگو برای پیشرفت اسلامی و رو آوری سعادت به آن باشد.

هرچند قبول و پذیرش اهل بیت در میان همه ی فرق مسلمان است اما نگاه تشیع به آن به عنوان یک امام مسئله ای کلامی و فارغ از مسئله احترام است و گرنه هیچ فرقه و گروهی در مسلمانان وجود ندارد که خود را مسلمان بداند و به اهل بیت احترام نگذارد و آنان را مطلع از معارف و احکام اسلام ندانند. بر عکس همه فرق اسلام نگاهی محترمانه دارند. علاوه بر آنکه شیعه به آن به عنوان نگاهی ولایتی و امامی دارد. بر همین اساس باید گفت با توجه به این رسول الله(ص) نماد وحدت و انسجام درونی و حقیقی جامعه اسلامی است.

*کتاب، سنت، قبله و بسیاری از مشترکات دیگر
چه بسیار مشترکاتی در اسلام وجود دارد که همه مسلمین فارغ از فروعات مطروحه در کتب علمی در برابر آن خاشع هستند و به آن احترام گذاشته و هیچ‌گاه نسبت به آن جسارتی را روا نمی‌دارند. در همین راستا باید این را توجه داشت چه میزان انسان خسران را بر خود برگزیند که علیه چنین اصول وحدت آفرینی قلم فرسانی نموده و تمام تلاش خود را به جای رفع اختلافات و تعارضات میان فرق اسلام به سراغ بیان اختلافات و دمیدن در آتش فتنه ی تفرقه مصروف سازد.

البته قلم فرسایی در مسائل تفرقه انگیز جدای از مباحثه ی علمی میان بزرگان فرق و تبادل نظرات و ایده‌ها است. رخدادی که از زمان امیرالمؤمنین تا به امروز همیشه بوده و افتخار بزرگان همه ی فرق مسلمان است که آموزه‌های خود را از مکتب اهل بیت گرفته‌اند. هر چند برداشت میان شیعه و سنی در این آموزه‌ها فرق دارند اما همگان به استاد شاگردی خود با صادقین علیهما السلام افتخار می‌نمایند. شیعه با برداشتی امامی و رهبری و اهل سنت با برداشتی عالم و مطلع به احکام دینی.

فارغ از این مسائل توجه به مسائل اخیر و چند سال گذشته در جهان اسلامی خود گویای این مدعاست. ایجاد اختلافات گسترده در میان فرقه‌های مختلف و حمایت سران استکبار از شعله ور شدن این اختلاف، خود این را به ذهن متبادر می‌سازد که چه میزان انسان بیگناه به دلیل اختلافات جزئی بایستی کشته شوند تا بعضی‌ها به زعم خود اصول اسلامی را پیاده نمودند. در واقع نگاه منصفانه به مسائل اخیر جهان اسلام می‌توان این موضع را یادآور شد در کنار شجره ی طیبه ی اسلام ناب، شجره ی خبیثه تکفیر و اسلام آمریکا و استکباری همیشه وجود داشته و بر آن است تا تمام سعی خود در نابودی اساس اسلام را به کار گیرد.

*فرجام سخن
توجه به مسائل وحدت آفرین در نظام و منظومه ی فکری اسلام ناب آن‌قدر زیاد تر از مسائل مختلف و جزئی تفرقه انگیز است که با اجرایی شدن وحدت اسلامی می‌توان به امورات اسلامی دست یافت.

در واقع نگاه حقیقی و ناب به مسئله ی امت اسلامی موید این نکات است که وجود خدای واحد، نبی واحد، قبله ی واحد، کتاب و سنت واحد و… همه و همه نمادی آشکار از ریشه مند بودن انسجام اسلامی است. استفاده از چنین ظرفیتی می‌تواند اقتدار و عزت اساسی را به نظام اسلامی اعطا کند و این نظام را از آفت‌های مختلف دور نماید. در برابر این اندیشه، اندیشه تفرقه، ایجاد گسست فکری و تکفیر یک دیگر، ذلت و خاری را به دنبال داشته و نظام اسلامی را به پرتگاه سقوط و نابودی سوق داده و به دنبال آن سکولاریسم و ظلم پذیری در جامعه اسلامی ترویج می‌نمایند. خواسته ای که تمام سودش در جیب مستکبران خواهد بود.

نویسنده : امیر مسروری